"Mroczny sekret" to debiutancka powieść amerykańskiej pisarki Libby Bray. Rozpoczyna trylogię "Magiczny krąg". Została okrzyknięta najlepszym debiutem 2003 roku.

Gemma Dolye to szesnastolatka o przekornym charakterze. Mieszka wraz z rodziną w Indiach, których atmosfera zaczyna jej brzydnąć. Po tragicznej i tajemniczej śmierci matki zdruzgotana dziewczyna zostaje wysłana na naukę do Akademii Spence w Angli, aby zdobyć odpowiednie dla panien w tych czasach wykształcenie, a także nauczyć się dobrych manier oraz znaleźć bogatego męża. Na miejscu Gemma odkrywa swoje wyjątkowe, ukryte zdolności, a także stara się rozwikłać tajemnicę szkoły.

Autorka próbowała przenieść czytelnika do czasów wiktoriańskich, lecz nie do końca jej się to udało. Doskonale przedstawiła sytuację dziewczyn tamtej epoki. Słabo kształcone, były wychowywane tak, aby mogły być godną podziwu matką i żoną. Powieść pokazuje także ich cierpienie, gdy młode, piękne są wydawane za mąż za nieznanych im ludzi. Ponad to rodzina nie kieruje się dobrem dziecka, wybierając partnerów ze względu na majątek, a nie na urodę bądź charakter.

Klimat XIX wieku znacznie psuje zachowanie bohaterek, które niekiedy przypomina młodzież żyjącą w naszym wieku, a także współczesny tok myślenia. Bardzo rzuca się w oczy to, że dziewczęta piją, wymykając się w nocy ze szkoły i krążą po okolicy, niekiedy odwiedzając cyganów.

Postacie nie zachwycają, ale też nie rażą głupotą bądź banalnością. Gemma to uparta, z pozoru zwyczajna dziewczyna, która odkrywa swoje nadprzyrodzone i ciekawe moce. Dzieli pokój z Ann, nieśmiałą, ale dobrą dziewczyną, która oczywiście zostaje jej przyjaciółką. Ponad to pojawiają się także wredne, popularne i nieposłuszne Pippa oraz Felicity, które początkowo wykazują niechęć do Gemmy, a Ann stanowi obiekt ich żartów już od dawna. Jednak relacje między dziewczynami szybko się zmieniają, co powoduje, iż cztery uczennice zbliżają się do siebie. Kontrast między ich charakterami nie należy do najoryginalniejszych, ale sprawia, że relacje między nimi są ciekawsze.

Jako że "Mroczny sekret" to książka dla nastolatek, należy też spodziewać się wątku miłosnego. Rolę odważnego i przystojnego obiektu nieśmiałych westchnień pełni Kartik. Siedemnastolatek należy do Zakonu, którego rola nie została do końca wyjaśniona. Podąża za bohaterką, aby wiernie bronić ją przed złem.

Grupka próbuje rozwikłać sekret Akademii Spence. Może byłoby to zadanie trudne, gdyby nie fakt, że bohaterki znalazły pamiętnik jednej ze starej uczennic. Nie należy oczekiwać wielu nagłych zwrotów akcji bądź bardzo skomplikowanej fabuły i zawiłej tajemnicy. Zagadka należy do prostych - ani bohaterki, ani też czytelnik nie mają dużych problemów z jej rozwiązaniem, a wydarzenia czasem bywają przewidywalne.

Książka w założeniu miała być gotycką. Umiejętności bohaterki, a także krainy należą do ciekawych, jednakże brak w nich charakterystycznego, mrocznego klimatu. Wiele szczegółowych, nienużących opisów pozwala dokładnie wyobrazić sobie magiczny świat, lecz z pewnością nie buduje mrocznej, niepokojącej atmosfery.

Do dużych zalet książki należy ładna, przyciągająca wzrok okładka, a także styl pisania autorki. Powieść nie męczy, czyta się szybko. "Mroczny sekret" polecam głównie młodszym czytelniczkom, które poszukują lekkiej, przyjemnej lektury, a mają dość popularnych romansów o wampirach, wilkołakach bądź upadłych aniołach.

Wydawnictwo Dolnośląskie   

Data wydania: wrzesień 2009 

Liczba stron: 368 

Ocena: 4/5

Comments (10)

Dodaj do książki kilkadziesiąt litrów miłości, przynajmniej tuzin kilogramów cukru, łyżeczkę soli, dwie łyżki stołowe grozy, wciśnij na siłę parę pięknych, wspaniałych, tajemniczych bohaterów oraz przypraw całość paranormalnymi zdolnościami. Podawaj odpowiednio ozdobione (najlepiej mroczną dziewczyną i jakimś świecącym kwiatkiem).

Koniec!

Kolejna mało ambitna powieść gotowa.

Książka "Ever" autorstwa Alyson Noel rozpoczyna cykl "Nieśmiertelni". Nie wiem, na co liczyłam, gdy brałam ją do ręki. Okładka wydawała się całkiem niezła, a chciałam przeczytać coś odprężającego. Szukałam w miarę ciekawej powieści, którą czyta się bardzo szybko.

Główną bohaterką jest niejaka Ever, która (niespodzianka!) posiada nadzwyczajne zdolności. Nie dość, że może rozmawiać z duchami, to jeszcze czyta myśli innych, a także widzi aurę każdego człowieka, świadczącą o jego uczuciach. Kryje się przed zdolnościami, próbuje je zagłuszyć muzyką i jej życie wcale nie należy do najszczęśliwszych. Jednak pewno dnia wszystko się zmienia, gdyż w szkole dziewczyny pojawia się nowy chłopak. Nie taki zwykły, o nie... Oczywiście jest nadzwyczaj piękny, wszystko robi wspaniale, czasem mówi tak, jakby był starszy niż wygląda, zachowuje się dość tajemniczo. Wszystko byłoby normalne, gdyby (proszę przygotować się na kolejny szok) nowy uczeń nie wykazywał dużego zainteresowania szanowną bohaterką. Niejaki Damen wywołuje u niej burzę uczuć i wciąga w niebezpieczne dla jej życia wydarzenia.

Pomysł na książkę jest tak mało oryginalny, jak tylko to możliwe Czytałam bardzo uważnie, usilnie próbując znaleźć coś niepowtarzalnego, jednak większość elementów fabuły została zapożyczona z innych, bardzo podobnych powieści. Mimo że akcja toczy się szybko, nie sposób się wciągnąć. Losy bohaterki obchodzą tyle, co zeszłoroczny śnieg, nie wywołując żadnych emocji, chodź życie Ever wielokrotnie wisi na włosku. Myślę, że każdy czytelnik z łatwością przewidzi rozwój wydarzeń, bo autorka nie serwuje znaczących zwrotów akcji. Cała "tajemnica", na której opiera się powieść nie błyszczy ani oryginalnością, ani nie szokuje, lecz tylko pogłębia nudę i irytację czytającego.

Patrząc się na bohaterów, można tylko załamać ręce. Jedyną ciekawą postacią jest zmarła siostra Ever – Riley – której obecność stanowiła jeden z nielicznych plusów. Uwielbiałam tą małą, nieco złośliwą osóbkę. Często odwiedzała swoją siostrę, nie szczędząc przy tym niewybrednych komentarzy lub żartów.

Pozostałe osoby, pojawiające się w książkę mogą zadziwić brakiem jakichkolwiek niepowtarzalnych cech. Damon to typowy, idealny chłopczyna niepokojąco podobny do Edwarda ze "Zmierzchu". Całe szczęście, że nie odznacza go arogancja, bo to tylko spotęgowałoby nieciekawy efekt. Wystarczy, że chłopak wygląda jak grecki posąg i posiada szeregu wspaniałych umiejętności. Ever także nie zaskakuje – zagubiona, posiadająca wyjątkowe dary dziewczyna, która kiedyś była piękna i popularna, po czym trafić na samo dno w szkolnej społeczności. Jej przyjaciele należą do typowych głupich nastolatków, a zdecydowanie zła Drina oczywiście musi być piękna, elegancka oraz arogancka.

Wątek miłosny charakteryzuje przesadna słodycz lub gorycz. Jednego szanowna para się uwielbia, spędzając wspaniałe chwile, kiedy indziej Ever gniewa się na swojego ukochanego, aby później znów wskoczyć w jego ramiona. Tak dobrze jednak być nie może – na arenę musi wkroczyć także rywalka, która chce unicestwić plany wspólnej, wielkiej, szczęśliwej przyszłości.

Książka została napisana w czasie teraźniejszym, co przez cały czas mi przeszkadzało. Niezbyt lubię tak napisane powieści, bo wydają mi się lekko chaotyczne i tak też było z "Ever". Miejscami następował taki przeskok w czasie, że traciłam orientację. Poza tym język jest prosty, lecz znośny. Nie można znaleźć wyjątkowych, długich opisów, szczególnie dobrej narracji bądź dialogów. Ogólnie styl autorki oscyluje na poziomie przeciętnym.

Powieść przeczytałam raczej szybko, ale bez dużej przyjemności. Nie nudziłam się, czasem nawet uśmiechnęłam się, czytając o naiwności bohaterki, lecz "Ever" nie wzbudziła we mnie dużych emocji. Nie wiem też, czy sięgnę po drugą część zatytułowaną "Błękitna godzina". Stoi sobie spokojnie na półce i zapowiada się nieco lepiej, ale nie wiem, czy się zdecyduję.

"Ever" polecam tylko i wyłączne młodszym czytelniczkom, które lubię historię pokoju "Zmierzchu", słodką miłość, nieciekawych bohaterów oraz prosty język. 

Wydawnictwo Dolnośląskie

Data wydania: 19.02.2011

Liczba stron: 304

Moja ocena: 2+/5

Comments (9)